ژنرال ِ نامرد

كوچ

2009-08-29T00:20:00.002+04:30

روزي كه از بلاگفا كوچ كردم به اينجا تقريبن مطمئن بودم كه اينجا موندني مي شم هرگز فكر نمي كردم يه روزي حتي اسم اينجارو نتونم تحمل كنم ! شايد اينكه دارم به جايي مي رم كه باز هم پسوند blogspot رو داره كمي غير عادي به نظر بياد. ولي شما هم اگر جاي من بوديد ديگه حاضر به تحمل اينجا نمي شدين.

نه! اصلن موضوع خواننده هاي اينجا نيستن كه اگر بودند آدرس جديد را اينجا نمي گذاشتم. به هر حال خوشحال مي شم كه باز سر بزنيد به من و اگر هم خواستيد لينك رو تغيير بديد. مرا درجايي بخوانيد كه ناميدش:

اين چنينم من

از رفتن، از نماندن

2009-08-25T02:07:00.000+04:30

همه آدمها يكجايي تمام مي شوند برايت! حتي اگر خودشان ندانند يا نخواهند يا اصلن حواسشان نباشد. انگار بايد دستت را بياوري بالا و چشمهايت را بپوشاني درست وقتي كه رنگ رخسارشان، صدايشان، حرفهايشان، آنجور بودنشان، اينجور نبودنشان خبر مي دهد از تمام شدنشان، از آينده ي محتوم و نحسي كه بالاخره يك روز بايد مي آمد، گيرم نروند، نروي، بمانند، بماني.انگار بايد خودت حواست باشد، يك روزي، شبي، بي وقتي خودت آدمها را براي خودت تمام كني يعني بنشيني با خودت دو دوتا چهار تا كني كه وقتش رسيده، كه آن لحظه ي لعنتي كذايي با تمام سنگيني بي خاصيتش فرارسيده كه تمام اميدهايت به فرداها و ذوق كردنها و خوشي ها و خاطرات و هرچه كه بوده گيرم از كودكي ... را بيندازي دور بعد نفس راحتي از سر دلتنگي بكشي. از آن دلتنگيهايي كه ابدي مي شود، سرت را تكان بدهي و بگويي اين هم از اين! اين هم از اين!

پ.ن: اينجا اين روزها آنجوري نيست كه دوست داشتمش انگار در و ديوار اينجا كمر بسته اند به آزار من(با تشكر از شما)، مي دانم كه عوض كردن وبلاگ كار خيلي غير حرفه اييه ولي باور كنيد كه با وجود اين حس بد، ناگزيرم. قطعن در پست بعدي آدرس وبلاگ جديدم را خواهم گذاشت.

داستان مداد رنگي هاي من

2009-08-23T03:24:00.000+04:30

ساعت نزديك 3 صبحه و من هنوز خوابم نبرده بعد از 45 دقيقه تقلا توي تخت خواب به اين نتيجه رسيدم كه نه !من اصلن امشب آدم ِ بخوابي نيستم! گفتم خوب بيام اينجا نوشتنم مي گيره كلي موضوع توي ذهنم بود كه مي شد در موردشون نوشت ولي بدبختي اينجاست كه اين شبا،‌شبايي نيست كه ديگه بشه مثل اون قبل ترها، لاينقطع نوشت، بچه كه بودم يا بهتر بگم بچه تر كه بودم (حدودن 8 يا 9 ساله) يادمه يه روز با يه همكلاسي به شدت دعوام شد موضوع سر چي بود اصلن يادم نمياد فقط يادمه وقتي بعد از زنگ تفريح برگشتم تمام مدادا و مداد رنگيام شكسته بود! اون روز با تمام بچگيم خيلي تلاش كردم كه گريه نكنم بغضمو قورت دادم مداد رنگي هامو كه ريخته بود روي ميز و زمين جمع كردم ريختم تو جامدادي و از كلاس رفتم بيرون (در حالي كه مي ديدم تمام رفتارمو زير نظر داره) بعد رفتم توي دستشويي مدرسه و زار زار از ته دل گريه كردم براشون هيچ وقت يادم نيست انقدر خالصانه اشك ريخته باشم، صورتمو شستم و اومدمو نشستم سر كلاس (بازم داشت منو نگاه مي كرد) اون روز تموم شد و من تا چند روز نه نقاشي مي كشيدم نه دفترمو با گل و بلبل تزيين مي كردم انگار عزادار بودم واسشون! اينا رو گفتم تا به اين برسم كه چرا اين روزها نمي شه لاينقطع نوشت. اين روزها، همه‌ی مدادهامون بی‌نوك شدن. گويا شب كه ما خواب بوديم، يكی اومده و جعبه‌ی مداد رنگی‌هامون رو برداشته و نوك همه‌ی مدادها رو شكسته. جعبه رو هم با خودش نبرده ،گذاشته بمونه كنج خونه، تا آينه دق باشه برامون. نگاش كنيم و ياد همه‌ی خاطره‌های رنگی زندگی بيوفتيم. گويا هم اينكه هستيم و هر چند وقت يكبار سلامی می‌كنيم كفايت می‌كنه اين روزها رو. گويا همين سلام بريده بريده، يعنی حال همه‌ی ما خوب است

چه مبارك سحري بود و چه فرخنده شبي

2009-08-21T14:09:00.003+04:30

رمضان كه مي رسد دلم آدم يك جورهايي غنج مي رود، انگار خدا از هميشه نزديك تر است انگار اصلن چشم به دهان تو دوخته منتظر است لب تر كني من آدم مذهبي‌اي نبوده ام هيچ وقت، جانماز آب نمي كشم ولي رمضان ، رمضان است فرق دارد برايم...
همين كه سحر پا مي شوي دعاي سحر را از تلويزيون مي شنوي همين كه مجري مدام اعلام ساعت مي كند مي گويد سحرخيزان عزيز 10 دقيقه تا اذان، 5 دقيقه تا اذان، آدم را سر شوق مي آورد، همين كه مدام بينش اسلامي دبيرستان در ذهنت رژه مي رود كه " روزه فقط نخوردن و نياشاميدن نيست" همين كه حواست هست دروغ نگويي همين كه مواظبي دلي را نشكني! همين كه لحظه افطار يك لحظه از خودت مي پرسي يعني مال من قبوله؟ همين كه توو روزاي اين ماه سلام و احوالپرسي هاي اداري هم به "نماز و روزه تون قبول" تبديل مي شود! خب خوب است ديگر! خوب نيست؟ هممون باهاش بزرگ شديم هممون توو هواش نفس كشيديم هممون اگه روزي نتونستيم روزه بگيريم دلمون موقع اذان مغرب لرزيده، هممون توو صف آش و حليم وايساديم هممون دلمون لك زده واسه يه چايي ليوانيه لب پر!
هممون شباي احيا رفتيم مسجد " الغوث الغوث كرديم و ازش خواستيم كه خلصنا من النار. همينه كه به نظر من رمضان برترين نوستالوژيه دينيه.
و فردا اولين روز ماه مباركه!
اللهم طَهِر قلبي من النفاق و عملي من الرياء و لساني من الكذب و عيني من الخيانه

به اندیشیدن خطر نکن / روزگار غریبی است نازنین

2009-08-17T23:45:00.003+04:30

روزی در جمهوری دموکراتیک آلمان سابق یک کارگر آلمانی کاری در سیبری پیدا می‌کند. او که می داند سانسورچی‌ها همهٔ نامه ها را می‌خوانند، به دوستانش می گوید «بیایید یک رمز تعیین کنیم؛ اگر نامه‌ای که از طرف من دریافت می‌کنید با مرکب آبی معمولی نوشته شده باشد، بدانید هر چه نوشته‌ام درست است. اگر با مرکب قرمز نوشته شده باشد، سراپا دروغ است.» یک ماه بعد دوستانش اولین نامه را دریافت می‌کنند که در آن با مرکب آبی نوشته شده است: «اینجا همه چیز عالی است؛ مغازه‌ها پر، غذا فراوان، آپارتمان‌ها بزرگ و گرم و نرم، سینماها فیلم‌های غربی نمایش می‌دهند و تا بخواهی دختران زیبای مشتاق دوستی- تنها چیزی که نمی‌توان پیدا کرد مرکب قرمز است.»

به برهوت حقیقت خوش آمدید/ اسلاوی ژیژک/ترجمهٔ فتاح محمدی

نگاه مردونه

2009-08-16T00:35:00.001+04:30

وقتي وبلاگاي خانومارا مي خوني برخورد مي كني با يه عالمه ديتيل هاي روزمره جزيياتي كه زياد به چشم نمياد حسهايي كه شايد هيچ وقت به زبون نياد برخوردهايي كه در موقعيتهاي مختلف با آدمهاي مختلف دارن! بعد توي ِ خواننده توي ِمرد (با ويژگي كلي نگري كه در ذات مردانه ات هست) طبعن با خوندنش كلي چيز ياد مي گيري كلي ويوي ِ جديد بهت مي ده اين سبك نوشته هاي جزئي نگر، كلي مي توني مصداقشو توي زندگي روزمره ات با آدماي واقعي‌ت پيدا كني با خوندن اين نوشته ها زنها رو بهتر مي شناسي با بيشتر شناختنشون، با بهتر ديدنشون ، با اين همه از نزديك خوندنشون، خودت هم يه جاهايي تاثير مي گيري يه جاهايي درست تر رفتار مي كني باهاشون يه جاهايي آرومتر.
مي توني خودتو توو آينه ي زن ببيني ولي برعكس اين قضيه زياد پيش نمي آد خيلي كم اتفاق مي افته كه مردي بياد از ديتيل هاي روزمره اش بنويسه كم پيش بياد از حسهاي مردونه اش ، پي او وي هاي مردونه ش، اخلاق مردونه اش بنويسه انگار آقايون بيشتر موضوع پردازي مي كنن خانوما اما خودپردازي !
بعد اما گاهی وقتا، يه نوشته‌هايی رو می‌خونی که ناخوداگاه دچار مکث می‌شی. ناخوداگاه می‌شينی زل می‌زنی به صفحه‌ی مانيتور، بس‌که می‌بينی نوشته‌هه داره يه زاويه‌ی جديد ازون آدم رو بهت نشون می‌ده. داره از يه حس صرفن مردونه حرف می‌زنه. داره با همون نگاه خونسرد و خودخواه مردونه (كه همتون داريد بي اغراق) تصوير رو نشونت می‌ده. اين‌جور نوشته‌ها رسمن دل منو می‌بَرَن. واسه همينه که يه وقتايی که دارم وبلاگ آقای ايكس رو می‌خونم، يه وقتايی که دارم می‌بينم به عنوان يه مرد داره کجاها رو نگاه می‌کنه، چه چيزايی براش مهمه، چه ديتيل‌هايی روش تاثير می‌ذاره، همه‌ش با خودم فکر می‌کنم اصن ذات وبلاگ يعنی همين. يعنی من بشينم توصيف يه اتفاقی رو، يه آدمی رو يه لحظه اي رو بخونم، و بفهمم نگاه مردونه چه چيزايی رو شکار می‌کنه. حس عجيبيه خوندن اين‌جور نوشته‌ها، وقتی روايت صريح و مستقيم و بی‌سانسور يه مرد رو داری می‌خونی از يه حس، از يه اتفاق، و بعد مقايسه‌ش می‌کنی با احساس خودت توو شرايط مشايه ، می‌خوام بگم ازون تجارب منحصر‌به‌فردی‌ئه که فقط و فقط در صورت رک بودن آدم‌ها، و توانايی‌شون تو نوشتن می‌تونه اتفاق بيفته. (به شرط باجنبه‌ بودن). می‌خوام بهت بگم حس عجيبيه خوندن اين روزمرگي ها كه گاهي از دست آقايون در مي ره و ميارنش رو صفحه ي وبلاگشون.. می‌خوام بگم کاش می‌شد اين تجربه‌ها رو شِر کرد، اين‌جور ديدن رو اين مدل نوشتن رو تکثير کرد. می‌خوام بگم هم‌چين اثر عميقی داشت خوندن يه نگاه مردونه رو من!

ايستاده با مشت

2009-08-10T19:00:00.003+04:30

خب می دانی! این از سفر برگشتن برای من همیشه غم انگیز بوده! همین که فکر کنی روز از نو روزی از نو خودش یه جور احساس بدبختیه مزمن به آدم می ده! اینکه تازه ساعت 2 نصفه شب رسیده باشی خونه و 6 صبح هم مجبور باشی از خواب بیدار شی که به نظر من کاملن خودکشی رو توجیه می کنه! به هر حال من آمدم با یک کوله بار خاطره و تجربه ی جدید! كه بهترينشان لمس دنياي زير آب از اينكه دهنيه لوله ي اكسيژن(قطعن يك اسم حرفه اي دارد كه من نمي دانم) را اگر محكم بين دو دندانت فشار ندهي و عميق نفس نكشي، اگر زير آب بخندي و از گوشه هاي لبت آب وارد دهانت شود! اگر دهني بيفتد! خب رسمن تا بياورنت بالا اگر نمرده باشي شانس آوردي! و خود اين نخنديدن باور كنيد براي من آن زير انقدر سخت بود كه خدا مي داند! بعد انقدر محو دنياي زير آب مي شوي كه برايت نفس كشيدن هم مثل ديدن سفره ماهي و صخره هاي مرجاني و ماهي هاي رنگارنگ عادي مي شود و با انگشت ماهي هاي مختلف را به بقيه نشان مي دهي و با علاماتي كه ياد گرفته اي حرف مي زني مدام! يك جورايي شبيه همين زندگي روزمره ايست كه داريم اگر غفلت كني از دستش داده اي اگر لب بگشايي به اعتراف آن وقت اميدي نيست به ادامه اگر بلغزي اگر اشتباه كني شايد به قيمت از دست دادن چيزهايي باشد كه دوست داري... بگذريم نمي دانيد كه چه لذت و آرامشي دارد اين اعماق دريا و من توصيه مي كنم اگر نرفتيد تا به حال براي يك بار هم كه شده امتحانش كنيد به ريسكش مي ارزد.
پ.ن: ما كلي آفتاب گرفيم و به خيال خودمان كلي خوش تيپ و برنزه شديم آنوقت آقاي رئيس مربوطه چشمش كه به ما مي افتد مي گويد اخلاقت كه شبيه ِ آپاچي ها بود قيافه ات هم حالا مو نمي زند، اسمت را هم مي گذاريم ايستاده با مشت!

و من مسافرم اي بادهاي همواره 2

2009-08-05T20:46:00.004+04:30

يك زماني در خانه ما اگر سفر مي خواستي بروي حداقل از 2 هفته قبل بايد مهربان مي شدي و جواب همه ي درخواست ها را با يك چَشم ِ كوتاه مي دادي ، زير بار هزار جور تعهد و منت مي رفتي، حسن و تقي و نقي وساطتت را مي كردند، سند خانه ي يكي را گرو مي گذاشتي، تازه شايد مي توانستي با يك جمع خانوادگي بروي سفر! ولي از آنجا كه دموكراسي يك پديده ي تدريجي است و هيچ گنجي بي رنج ميسر نشده و احترام به آزادي هاي فردي ديگر دارد جا مي افتد و كلن ما تبحر خاصي داريم در روشن كردن فكر ديگران . اكنون به نقطه اي رسيده ايم كه اول بليط مي گيريم بعد خبر رفتن را مي دهيم(و در اين نشانه ايست براي آنان كه مي انديشند البته).

من در مورد سفر اصولن اراده اي ندارم يكي بگويد جمع كن برويم جزيره ي آدمخوارها 5 دقيقه ي ديگر چمدان به دست دم ِ درم (جمع آشنا باشد البته)! به هر حال من دارم مي روم اين جزيره هه كه 90كيلومتر مساحت دارد و در 18 کيلومتري کرانه جنوبی ايران بين مختصات جغرافيايی 53 درجه و 53 دقيقه تا54 درجه و 4 دقيقه طول شرقي از نصف النهار گرينويچ و 26 درجه و 29دقيقه تا 26 درجه و 35 دقيقه عرض شمالی واقع شده است. كه البته فكر مي كنم شما كيش صدايش مي كنيد.

پ.ن: از آنجا كه هيچ اعتباري به سيستم حمل و نقل هوايي نيست لازم ديديم كه حلاليتي هم طلبيده باشيم!

پ.ن1: همانا ما اساسي‌ترين هدفمان گرفتن حمام آفتاب و مقاديري هم دريابازي در تابستان است، اگر بعد از سقوط ما را از عوامل انقلاب مخملي خواندند كه مي رفتيم آنجا را هم به اغتشاش بكشانيم شما باور نكنيد.

I’m your man

2009-08-04T18:51:00.005+04:30

دیروز توی کلاس زبان قرار شد هر کس یه شعر یا ترانه ی انگلیسی بیاره بخونه و توضیح بده! من شاهکار لئونارد کوهن رو بردم! و استاد گفت: Niusha I think you are in love

و من گفتم: I can be a lover, but I cant find a man like this man

If you want a lover
I’ll do anything you ask me to
And if you want another kind of love
I’ll wear a mask for you
If you want a partner
Take my hand
Or if you want to strike me down in anger
Here I stand
I’m your man

If you want a boxer
I will step into the ring for you
And if you want a doctor
I’ll examine every inch of you
If you want a driver
Climb inside
Or if you want to take me for a ride
You know you can
I’m your man
Ah, the moons too bright
The chains too tight
The beast won’t go to sleep
I’ve been running through these promises to you
That I made and I could not keep
Ah but a man never got a woman back
Not by begging on his knees
Or I’d crawl to you baby
And I’d fall at your feet
And I’d howl at your beauty
Like a dog in heat
And I’d claw at your heart
And I’d tear at your sheet
I’d say please, please
I’m your man
And if you’ve got to sleep
A moment on the road
I will steer for you
And if you want to work the street alone
I’ll disappear for you
If you want a father for your child
Or only want to walk with me a while
Across the sand
I’m your man
If you want a lover
I’ll do anything you ask me to
And if you want another kind of love
I’ll wear a mask for you

قهر قهر تا روز قيامت؟

2009-08-02T01:30:00.001+04:30

‌پدیده‌ای به‌نام قهر، اساسن برای من تعریف نشده‌است. به یاد نمی‌آورم در زندگیم زمانی با کسی به طور جدی قهر بوده‌باشم، و اگر هم بوده‌ام در حد یکی دو ساعت بوده‌است. قهر برای‌ام معنی ندارد: دوستیم، یا رابطه داریم، یا نداریم. حالت وسطی وجود ندارد. علل این قهرناپذیری هم روشن‌اند: اول بی‌صبری و بی‌تابی ذاتی‌ام برای روشن بودن همه‌چیز، که طاقت نمی‌آورم رابطه‌ای، دوستی‌ای، چیزی، در حالت بینابین و تکلیف-نامعلوم باشد. قهر تعلیق-پذیری می‌خواهد، صبر و حوصله و طاقت می‌خواهد و انرژی ذهنی که عین میدان جنگ ادامه‌اش دهی و حتا شاید گاهی در لج بازي هم بیفتی، تا آخر «بازنده» کوتاه بیاید و برای آشتی پیش‌قدم شود. علت دیگر حافظه‌ی نسبتن درخشان‌ام در به‌یادسپاری انواع و اقسام چیزهای بی‌فایده، ولی در برخی موارد خنده‌دار بی‌نهایت ضعیف است که باعث می‌شود یادم برود با طرف قهرم و بعد از نیم ساعت روی سروکول‌اش بپرم و عکس‌العمل متعجب و گاهی پیروزمندانه‌ی فرد قهرشونده باشد که یادم بیندازد ای بابا مثلن خیر سرم قهر بوده‌ام!
علت درخشان سوم، احساسات خنده‌دار غلیظ مادرانه‌ام است که کل کائنات را «بچه‌م» می‌بینم و اساسن حماقت‌ها و بدی‌های ملت را به چشم مادری نگاه می‌کنم که بچه‌اش جفتک می‌اندازد و او عصبانی می‌شود ولی خب.. بچه‌ست دیگر؛ چه کارش می‌شود کرد! این احساس به‌خصوص در مورد جنس مذکر غلظت می‌یابد، تا جایی که هر خریت و هر حماقتی می‌کنند بعد یک‌دوروز که عصبانیت‌ام فروبنشیند، دوباره حس می‌کنم که ای بابا این‌ها که بچه‌هایی‌اند که سروته‌شان را کشیده‌اند، این‌ها که نمی‌فهمند؛ از این‌ها که توقعی نمی‌شود داشت، حالا بچه‌ست یک خریتی کرده .. و به هر حال نمی‌توانم چندان چیزی به‌دل بگیرم.
قهر نمی‌کنم، اما متاسفانه یا خوشبختانه چیزی را هم، بدون به رو آوردن و گفت‌وگو، به کسی نمی‌بخشم. اگر ناراحت‌ام کنند، چون می‌دانم که تا وقتی نگویم و تا وقتی توضیح یا عذرخواهی نشنوم در دلم خواهد ماند و ضمنن قهر هم نمی‌توانم بکنم؛ در اولین فرصت ناراحتی‌م را با فرد خاطی در میان می‌گذارم. بالاخره یا می‌پذیرد و عذر می‌خواهد، یا نمی‌پذیرد و دعوایمان می‌شود و آن‌قدر سروکله‌ی هم می‌زنیم تا یکی کوتاه بیاید، یا نمی‌دانم چه می‌شود. ولی حداقل‌اش این است که چیزی در دل‌ام نمانده و سرطان هم نخواهم گرفت! :ی

کلن هرجای دیگری این پست‌های «خود-شرح‌دهنده» را که می‌خوانم فکر می‌کنم خب که چی؟! حالا هم همین را از خودم پرسیدم. ولی بر خلاف همیشه که معمولن هدف‌ام از گفتن این که من چنین‌ام این نیست که شما هم چنین باشید، این بار دقیقن همین منظور را دارم: قهر نکنید. بچه‌گانه، سخت، انرژی‌بر و دردسرساز است. صراحت و صداقت و بازگو کردن ناراحتی‌ها، سیاست به مراتب ساده‌تر و لذت‌بخش‌تر و كار گشا تريست!
پ.ن بي ربط: فكر مي كنم تب دارم امشب دقيقن در چله ي تابستان!

2009-07-31T01:42:00.001+04:30

ما نخستین مردمانی نیستیم که با داشتن بهترین نیت‌ها به بدترین روزگار افتاده‌ایم.

کردلیای شاه لیر ، پرده‌ی پنجم ، صحنه‌ی سوم

وقتی نمی شود یا به جون مادرم این پست مخاطب خاص ندارد!

2009-07-26T13:50:00.006+04:30

دیدید گاهی یکی را که دوست داریم، دلمان می خواهد یک هو میان حرف هاش، آن جا که با جدیت تمام حرف می زند و دست هایش را تکان می دهد، آن جا که مست و مخمور لمیده و دودها را تماشا می کند، آن جا که غرق شده پشت مانیتور یک چیزی را با دقت می خواند، آن جا که دو لپی دارد غذا می خورد، آن جا که دارد با انگشت های زیبایش، نخ سمج تی شرتش را پاره می کند، آن جا که دارد با یک بچه ی کوچولویی عموبازی یا بابابازی درمی آورد، آن جا که دارد خارت خارت ریش می تراشد، آنجا که عطرش مدام ریه هایمان را پر و خالی می کند، انجا که روی صندلی عقب ماشین نشسته ایم و داریم از پشت ،گردنش را می بینیم و خوشحالیم که در یک فضای بسته با او نفس می کشیم و دلمان می خواهد برویم یکهویی نوازشش کنیم. یکهو انگار تمام بوس های جهان پشت لب هایمان تلنبار می شود. دیدید این حالت را؟ دیدید که انگار کاری ازمان برنمی آید جز این که برویم ناز و نوازشش کنیم. خب اگر تا این جا را بلدید بگذارید یک کمی حالتان را بد کنم. بعضی اوقات آدم در شرایطی نیست که بتواند این ها را بروز بدهد. این جا دارم از معذوریت های اجتماعی حرف می زنم. این جا دارم از آدم هایی حرف می زنم که قرار نیست همدیگر را دوست داشته باشند اما دارند، این جا دارم از آدم هایی حرف می زنم که اگر هم دارند قرار نیست کسی بفهمد. اما خب گاهی حس نوازش کردن یکی آن قدر توی وجود آدم قوی می شود که آدم فکر می کند، به درک. بعد دستی بهش می کشد. آهسته. یواشکی. گاهی خودت را نگه می داری، . باهاش که حرف می زنی سرت را زیادی نزدیک می بری، جوری که بوی موهاش را بشنوی. جوری که ته ریشش کوتاه ترین تماس بشریت را با گونه هات پیدا کند. خب بعد یک آدمی که منم، که آدم تماشا کردنم، می بینم دیگر... مگر فکر کردید نمی بینم؟
بعد گاهی آدم یک ماجرای این جوری می بیند. به خودش می گوید: شششش. هیچی ندیدی. تو هیچی ندیدی. تو یک متوهمی و هیچی ندیدی. بعد دو روز بعدش یک جای دیگری، میان آدم های دیگری نشستی دو تای دیگر می بینی، همان داستان. عین همان داستان. همان نوازش ها، همان خواستن شور انگیز که می بینی چنان می تپد توی وجود آدم ها که صدها بار از خودت می پرسی، این ها بی هم چه طور می خوابند؟ چه طور توی تمام خیابان ها راه می روند بی که شانه به شانه ی هم باشند؟ چه جور بی هم زنده اند؟ چه جور تحمل می کنند که یارو رسمن و شرعن و کوفتن و زهرمارن مال یکی دیگر است؟ چه جور طاقت می آورند که به این طرز زهرماری یکی دیگر تمام شب ها کنار یارو می خوابد و پا می شود و سهمشان از حوزه ی اجتماعی، همان کوتاه ترین نوازش های جهان است. آن هم برای ما. برای همین ما که معاشرتی ترین موجودات جهانیم. که کلی از عشقمان توی اجتماعمان است که فرم می گیرد. قوام پیدا می کند. که سهمشان لابد اگر به روی خودشان آوردند معاشقه های دزدکی ست. حالا کاری به آن هایی ندارم که با تمام قوا شیمی را انکار می کنند و همان جور دور می مانند. که لابد تا یک جایی هم هی به خودشان می گویند خیلی دارد به ما خوش می گذرد که این همه فهیمیم. اما نیستند دیگر. خودشان که می دانند. همانا بهترین راه نجات از وسوسه، تن دادن است. بعد هم تن می دهند، اولش همه چیز خوب است. می بینند که دارند چیزی را می دزدند با ناکسی و باحالی و هیجان انگیزی تمام و به خودشان می گویند، هاها! داریم معاشقه از جهان می دزدیم. ما قهرمانیم. اما خب وقتی حسابی دزدیدی، یک جایی می بینی معاشقه نمی خواهی، می بینی نمی خواهی از همه ی کارها بدزدی برای دزدکی بوسیدنش. می بینی می خواهیش که کنارش کارهای روزمره ت را انجام بدهی. دلت با پیژامه ش را می خواهد، دلت می خواهد برود سر فرصت برای دوتاتان کافی درست کند. که هول نباشید. که زندگی کنید. نه نمی توانی بهانه کنی که حالا دلم می خواهد کنار من نشسته باشی، پس بیا. چون نمی شود. نمی شود. می دانی که نمی شود. خب بعد می بینی که سهمتان می شود همان نفس عمیق تری که می کشی وقتی دوتاتان روی یک مبل نشسته اید و دارید به دیگران لبخند می زنید. می شود این که تویی که همیشه موقع روبوسی هوا را می بوسی، گونه های ته ریش دارش را طولانی تر و سفت تر و دل به کار بده تر می بوسی... می بینی که دستگیرش می کنی که دارد تماشات می کند، سیر... طولانی... نافذ... می بینی که یکی چون منی تماشاتان می کند. جزییات رفتارتان را. تمامش را... و روزها و روزها با خودش فکر می کند چه حيف...

پ.ن: نويسنده رسمن اعلام مي دارد كه اين پست مخاطب خاص نداشته و مسئوليت توهم ِ حاصله متوجه خود شماست.

Duplicity

2009-07-23T11:18:00.001+04:30

کلر (جولیا رابرتز): اگه بهت بگم عاشقتم چی؟ فرقی می‌کنه؟

ری (کلایو اوون): اگه بهم بگی یا اگه باور کنم؟

کلر: من عاشقتم، واقعن عاشقتم. نمی‌دونم چرا باید باورم کنی. من نمی‌دونم کلن دیگه چرا باید باور کنیم. فقط هنوز این رویا رو دارم که یه روز ناغافل خلاص بشیم از این وضعیت. که بتونیم مث آدم‌های دیگه حس‌هایی مثل صداقت و درستی رو تجربه کنیم.

ری: ما مث آدم‌های دیگه نیستیم.

کلر: می‌دونم، مگه ممکنه که ندونم. اصن هیچ‌ فکر کردی چه حسِ کوفتی‌یه که بدونم تو تنها مردی هستی که ممکنه منو درک کنه؟...

2009-07-22T01:05:00.005+04:30

دیگه دارم یاد می گیرم... "شما" ها رو خیلی به ندرت "تو" می کنم.
به گمانم آدم های این دیار؛ از دور؛ جذاب تر، دوست داشتنی تر و قابل تحمل ترند.
نه رنجشی در میان است، نه تحمیلی، نه توقعی و نه حتی شوق و لذتی!
همین روزهاي ترش و گرم را عشق است...بي هيچ رنجشي، تحميلي،‌توقعي، شوق و لذتي!

,وقتي بايد براي ديدن دوستان بليت خريد...

2009-07-20T23:16:00.006+04:30

ما ديروز تبليغ نمايشگاه اتومبيلهاي كلاسيك را پشت جلد چلچراغ ديديم ( ما هم كه كشته مرده ي نمايشگاه) گفتيم برويم ببينيم چه خبر است دست يك عدد دخترخاله ي نا آشنا (براي شما البته) را گرفتيم برديم كاخ نياوران كه در آنجا ناگهان چهره هايي ديديم بس آشنا كه از شاخص ترين آنان مي توان به ديگر دختر خاله مان اشاره كرد! حالا جاي اينكه ما شاكي شويم كه چرا دعوتمان نكرده او طلبكارانه مي گويد شما نبايد وقتي برنامه ايي داريد و جايي مي رويد به من هم بگوييد بيايم!!! و اينچنين است كه ما انگشت حيرت مي گزيم از پررويي جماعت!

پ.ن: اين عكس را ما خودمان با دوربين موبايل گرفته ايم و به نظرمان خيلي هم هنرمندانه است
پ.ن2: ما پشت نيو سي فايو نشستيم و دو بار هم بوق زديم. بدينسان ما حسرت به دل از اين دنيا نخواهيم رفت.

پ.ن3: اي كساني كه پول خريدش را داريد و نمي خريدش همانا در زيانيد رسمن.

ما شبي دست برآريم و دعايي بكنيم...

2009-07-20T00:31:00.004+04:30

در زندگي شبهايي هست براي نخوابيدن، ما امشب دلمان عجيب هواي آرزوهايش را كرده، ما دلمان امشب بغض دارد اصلن، ما حالمان رو به راه نيست فريادمي خواهيم، ما امشب به شدت يك شانه مي خواهيم كه پناهي باشد و هر شانه اي نيست، سر انگشتان نوازشگر و هرم نفس ِ پشت گردن و سر گذاشتن روي سينه و شنيدن ضربان قلب و ، داغي ِ لب رو پيشاني و نگاه گرم و نجواي در گوشي مي خواهيم كه از آن هر كسي نيست البته!

خدايا ببخش امشب را بر من ببخش.امشب من گقتم شايد حواست به من نيست، گفتم شايد نمي بيني ديگر مرا امشب آسمانت را من تار ديدم بس كه پشت پرده اشك بود مردمكانم، امشب من دلم گريه ي با صدا مي خواست ولي گذاشتم ته دلم تلنبار شود گفتم شايد حرمت اشك نريخته بيشتر باشد نزد تو. خدايا امشب را بر من ببخش!

2009-07-18T15:43:00.003+04:30

آدم‌ها رو بايد تو موقعيت‌های مختلف بشناسی. موقعيت‌های مختلف هم معمولن طی بازه‌ زمانی نسبتن طولانی‌مدت اتفاق ميفته و تا بری محک بزنی طرف مقابلت رو، کلی زمان صرف کردی و از چيزايی مايه گذاشتی که نمی‌بايست. اما بعضی وقتا به اقتضای شرايط، اين موقعيت‌های مختلف تو يه دوره‌ی فشرده برگزار می‌شه و باعث می‌شه تو در يه بازه‌ی کوتاه‌مدت، حساب کار بياد دستت. که بفهمی با کی طرفی. اوهوم، بعضی آدما هستن که اصولن هر چی کوتاه‌تر، بهتر.

پ.ن: خانم عزیز ِ به ظاهر دوست آن همه سال برای شناختنت کم بود! و این دو سال چقدر زیاد آمد برای دوستیمان! ارزشش را داشت باور کن.

2009-07-18T02:17:00.006+04:30

امروز هيچ كس نخواست ماله كشي كند، مرسي آقاي هاشمي مرسي.

پ.ن: آقاي الف.نون! رحيم مشايي رو خوب اومدي!

عنوان ندارد

2009-07-16T01:26:00.003+04:30

آقای رئیس جمهور؛
شما خودتان را ناراحت نکنید ، فقط یک هواپیما سقوط کرده !
شما به خودتان زحمت ندهید و پیام تسلیت نفرستید ، فقط صد و شصت نفر آدم مرده اند !
فقط مرده اند ، همین!!!
فکرش را بکنید آنها مرده اند.
خب البته این مهم نیست که آنها مرده اند ، همه یک روز می میرند...
من می میرم ... شما می میرید .... که الهی زودتر... ! ... همه یک روز می میرند!

آقای رئیس جمهور فکرش را بکنید؛ خانواده هایشان چه زجری می کشند ...
بر سر كدام جنازه بايد گريه كنند؟ كدام جنازه ؟
!!!!

آقای رئیس جمهور من گریه کردم ، براي حميدرضا عبدالله زاده نه كه براي گلناز كه قرار بود پاييز بروند سر زندگي شان، من گريه كردم براي مادر حميد كه هيچ كس را خانه اش راه نداد كه باورش نمي شد پسرش پر كشيده من گريه كردم براي شهنام صبوري نه كه براي مادر پيرش كه تنها فرزندش را از دست داده و سرپرستي ندارد.

آقای رئیس جمهور من گریه کردم .... صد و شصت خانواده گريه كرد یک ملت گریه کرد!

اينها مهم نيست.... گلناز ازدواج مي كند شايد اگر خيلي يادش بيايد اسم فرزندش را بگذارد حميد .... مادر شهنام ديگر خيلي پير است آن باقي مانده عمرش راهم صرف دعا براي تنها پسرش كند بهتر است .... وهمه فراموش می کنند ... خانواده هايشان دوباره لباسهاي رنگي مي پوشند و روز از نو روزي از نو!

ولی آقای رئیس جمهور فکرش را بکنید، آنها مرده اند! مرده ...! اند

حتي شما دوست عزيز!

2009-07-14T21:07:00.003+04:30

يك دوستي كه قبولش دارم (خيلي كم آدمهايي هستند كه عميقن قبولشان داشته باشم) مي گويد: يكي از احمقانه ترين كارهاي دنيا وبلاگ نوشتن به شيوه ي توست ! اينكه مي آيي حال و روزت را شرح مي دهي اينكه مي نويسي چه دارد در ذهن و قلبت مي گذرد، با توجه به اينكه اكثر خواننده هايت آدمهاي دنياي واقعي تو هستند يك حماقت محرز(؟) است. بعد من با پررويي مي گويم: من اينطورآدمي هستم اصلن من دلم مي خواهد دقايقم روزهايم را شريك باشم با آدمهاي اطرافم. يكجوري مي خواهم تجربياتم را جمعي كنم! بعد مي گه كار تو مثل اين است كه برهنه كنار پنجره.بيايي مي بينم منطقي حرف مي زند ولي من يك آدم روزمره نويسم كه اينطور نوشتن را قلبن مي پسندم و تخليه مي شوم حسابي و پناهگاهيست برايم اين وبلاگ.
ولي گلايه هم دارم از شما! بعله از شما آدم دنياي واقعي ام كه نمي توانيد خواندينهاي اينجا را در همين دنياي مجازي تمام كنيد و مدام مرا كنكاش مي كنيد كه چه شده؟ مخاطب خاص كيست؟ حالت بد است؟ سفر خوش گذشت؟ خب من اينها را نمي پسندم اصلن اينجا من نمي آيم روزهايم را بنويسم كه شاديهايم را به رخ بكشم يا با غم هايم دلسوزيتان را بجنبانم يا حتي حرفي به گوش كسي برسانم! اينجا من دنيايي ساخته ام براي خودم خارج از دنياي شما. اينجا اگر حرفي داريد بزنيد و نكشيد اين حرفها و بحث ها را به تلفن و ديدار و اس ام اس! بگذاريد راحت تر بنويسم بگذاريد اصلن گاهي بيايم چرند بنويسم ، احساس آن لحظه ام اين است لابد! بگذاريد گاهي فحش بدهم گاهي همه چيز را ببرم زير سوال مرا به خودسانسوري وا نداريد كه بيزارم از اين پديده. اين اتمام حجتي بود با شما از اين پس هم سعي ام بر اين است كه بي پرده تر بنويسم. نمي پسنديد اگر يك ضربدر كوچك بالاي اين پنجره ي الكترونيكي هست آن را براي هميشه بزنيد و خلاص. ولي حق نداريد انقدر سطحي نگر باشيد كه بر اساس نوشته هايم قضاوتم كنيد و قضاوتتان را به رخم بكشيد. (حتي شما دوست عزيز)

جسورانه

2009-07-13T13:44:00.004+04:30

احساس می‌کنم ناراحتی‌های زیادی توی دلم یک گوشه‌ای جمع شده‌ و هی دارد رشد می‌کنه. یک رشد فزاینده که هرکاری می‌کنم نمی‌تونم جلوشو بگیرم. دلم درد دل كردن يا به قول بعضي ها جيغ جيغ كردن مي خواد دلم مي خواست يكي مي نشست روبه روم تا 10 مي شمرد مي گفت اگه نگي مي رم! تا من شروع كنم به حرف زدنو يهو همه ي بغضو غممو بريزم بيرونو يه عالمه گله كنم از اينو اون كلي دليل بيارم كه ...! كاش مي شد لااقل در تب گفت اين حرفها را كه بعدش تو بگي هذيان!
اصلن مي دوني چيه؟ قول دادن و عهد بستن پديده ي مزخرفيه. واسه اينكه هيچ تضميني وجود نداره كه تو فردا نه اصلن 3 ماه بعد (مثه الان) بتوني سر قولت باشي؟ تازه طرفت هم به نحوي قولشو بشكونه ولي تو كماكان سر قولت باشي كه چي؟ كه ركورد و سابقه ي قول نشكستنتو (قول شكستني نيست اون عهده كه مي شكننش) خراب نكني! خوب سخته ديگه قبول كن سخته! بعد همينم كه يه عالمه اتفاقه عجيب مي افته بعد نه من مي تونم بگم نه مي تونم بنويسمش سخته! حتمن الان داري با آن لحن خاص اعصاب خوردكُنِت مي گي "جسارتش را نداري"! اشتباه نكن ! جسارت شكستنش را دارم فقط ته مانده اعتقادي دارم كه مي گه فقط كسي كه با او عهد بستي مي تونه تمام كنه مساله رو. ولي بگذار اينبار من به تو بگم كسي كه جسارتشو نداره تويي! جسارت مثل قبل بودن را هم نداري يا شايد هم توانايي اش را نداري ...وگرنه به مني كه بارها جسارتم را ثابت كرده ام اين وصله ها نمي چسبد.
پ.ن: آن دوبار در هفته را كرده ام 7 روز هفته (ريا نباشدهااااااااا) و مدام مي خواهم از خدا كه جسارتت را زياد كند! كاش بشنود خدا اين صدايي كه را از ته دلم دارد فرياد كنان تورا طلب مي كند! كاش بشنود.

پ.ن2:انصاف نیستکه همیشه دقیقن از همان آدمهایی دور می افتیم که خود زندگی اند و نبض لحظه ها!

با مدعي مگوييد...

2009-07-11T15:21:00.003+04:30

يادم باشد حالت که بهتر شد توانستم اگر ببينمنت برايت بگويم که من باور دارم که کسی که دوستمان داشته است ... يا ما گمان کرده ايم که دوستمان دارد ... يا خودش زمانی فکر می کرده است که دوستمان دارد، هر گونه حقی دارد که ما را ديگر دوست نداشته باشد. از همين لحظه. نمی شود دوست داشتن را از ديگری به واسطه ی تاريخ و قانون و منطق خواست، يا او را به ادامه دادن چيزی که تداوم ندارد؛ لابد ندارد که ندارد؛ محکوم کرد. نمی توان ديگری را در محکمه ی عشقی که در ما هنوز زنده است و در او نه، با قاضی و دادستان و دادنامه قضاوت کرد. اين درد، اين آسيب، اين وانهادگی که در توست، از توست. نه از ديگری. نگاه کن ... اگر ديگری ما را دوست ندارد؛ يا به شکلی که ما می خواهيم يا به اندازه ی ان؛ می توان مغموم شد يا دلتنگ يا سرگشته يا ماند يا رفت ... اما هر چيزی به جز اين اگر تبديل به حکايت مدعی و مدعا شود، نه عاشقی که تملک طلبی است. دوست داشتن حق نيست. انتظار نيست. مطالبه نيست.وحشی است. در هوای ازاد رشد می کند ... تا هست بايد قدرشناس بودنش بود ... و وقتش که رسيد، رهايش کرد تا برود و آنجا برويد که مي رويد.

پ.ن بي ربط: به توصيه دوستان كامنت دونيه اينجا دوباره باز شد.

و من مسافرم اي بادهاي همواره

2009-07-08T11:28:00.002+04:30

دارم آماده مي شم براي سفر، چمدون وسط اتاقه، هر چند دقيقه يه تيكه لباس توش پرت مي كنم و به همه ي آدمهايي كه دوست داشتم توو اين سفر همراهم باشن فكر مي كنم. دلم مي گيره دلم بدجور مي گيره از اون سفرهاييه كه لازمه اما كافي نيست، مي دونم دلتنگ تر مي شم مي دونم جاي خيلي ها رو خالي مي كنم. مي دونم يادشون مي افتادم وقتي چشمم به كندوان بيفته وقتي صداي دريا توو گوشم بپيچه وقتي بوي جنگلو حس كنم وقتي بريم فروشگاه گردي وقتي قليون درست كنم وقتي چايي نبات بيارم... آره اين از اون سفرهاييه كه لازمه ولي كافي نيست اصلن كافي نيست

من گاهي از خودم مي ترسم

2009-07-03T00:07:00.001+04:30

گاهی می نشینم به جراحي كردن ِ حس هاي منفي و مثبتم. كه مثلن چرا فلان آدم ِخوب رو دوست ندارم؟ چرا همیشه ازش تعریف می‌کنم پیش دیگران اما پنهانی دنبال نقطه ضعف می‌گردم ازش؟ چرا همش مي گم اين آدم خوبه نيست و دستش يه روز رو مي شه!
بعد می‌بینم بی‌دلیل نیست. از روي بخل و حسادت نیست. رقابت هم نيست حتي! می‌بینم که دلیل داره، می‌بینم که زخمی خوردم ازش، شاید بی‌این‌که روحش خبردار باشه از این زخم.
بیچاره اون، بیچاره من.
بعدش یهو، واسه بار هزارو يكم از خودم مي ترسم از اين بی‌رحمی که در من آروم زندگی می‌کنه. از اونی که نمی‌بخشه، می‌خواد ببخشه اما نمی‌بخشه. يعني نمي تونه كه ببخشه! چیزی رو که از دست داده، چه‌طور ببخشه؟
من از اين بي رحمي كه در من آروم زندگي مي كنه مي ترسم.

در حقيقت

2009-07-01T15:45:00.005+04:30

آقاهه كلي خوش تيپه كلي ام معتبر! دكتراي علوم سياسي داره (فك كن!) بعد من دلم مي خواست مي شمردم كه توي بيست دقيقه مصاحبه اي كه باهاش داشتم چند تا" در حقيقت" به كار برد. بايد مي شمردم!

دلم مي خواست بهش مي گفتم در غير حقيقت چي اونوقت؟
يهو خميازه كشيدم كه گفت حوصله تونو سر بردم: مثل ماست نگاش كردمو گفتم : "درحقيقت" نه!
بعد آقاهه كم مونده بود بيفته كف اتاق از خنده! من نفهميدم چرا !
نتيجه ي اخلاقي: هركي زياد درس بخونه ديوونه مي شه!

به دستانم، و به احساسم وبه سكوت رو به فراموشي ام...

2009-06-30T01:16:00.002+04:30

يك وقتهايي آدم گول نمي خورد! هزار بار هم كه بگويي خب، ديگر منتظر نيستم ،باز ته دلت يك چيزي به اسم انتظار تكان مي خورد! شانه مي اندازي بالا مي گويي مهم نيست ، از آن مهم نيست‌هايي كه اتفاقن خيلي مهم است.
من بلد نيستم اين قاعده هاي بازي را، همان يك نقطه ي روشن، كه ته ِ دلم هست را گواه مي گيرم و ... ناخودآگاه مي‌گويم : مرا عهديست با جانان!

نيت مي كنم و حافظ را مي گشايم، مي گويد:
راهيست راه عشق كه هيچش كناره نيست/آنجا جز آنكه جان بسپارند چاره نيست
هر گه كه دل به عشق دهي خوش دمي بود/ در كار خير حاجت هيچ استخاره نيست

...

مي گويم: بسم ا...

2009-06-27T12:38:00.003+04:30

بنده شخصن لذتی که در بوییدن عطر 1میلیونِ پاکورابان هست را به پادشاهی عالم نمی دهم.

(for men)

2009-06-24T18:29:00.002+04:30

تو زندگیم کلن کاری که نکردم تو رابطه هام حساب کتابه ,رابطه های من عمومن بی منطق و بی حساب و کتاب و خارج از عرف سود و زیان بودن,هستن...هیچوقتم توی باز کردن رابطه های کوتاه مدت و بلند مدت طرف رو نزاشتم توو کفه ترازو که ببینم چقده میتونه واسه من باشه,بیرزه,آدمای زندگیمو من حسی انتخاب میکنم,اونقده که واسه خودشون هستن...و حس من تابع هیچ منطقی نیس خوب..حالا این وسط,وقتی یه دوستی بیاد بگه چرا انقدر خودخواه شدی جدیدن فقط فکر خودتی و روزایی که من فلان کارو نمی کنم تو اخلاقت ناجوره و اینااااااا یه کم زور داره واسه منی که همیشه خود ِ آدمارو خواستم، شرایط و موقعیت و پول و ... گذاشته ام کنارو به خود آدمه فکر کردم! نه خانوم نه عزیزم هیچی عوض نشده فقط از شانس بد من دقیقن اون روزایی که تو ... یی من اعصابم یه چیزی توو مایه های هیروشیما بعد از اصابت بمب اتمه!

زین همرهان سست عناصر دلم گرفت/شیر خدا و رستم دستانم آرزوست... هِی تویی که اینجا را نمی خونی؟ این شعر یادته؟

من گنجشك نيستم

2009-06-21T23:15:00.004+04:30

سعي كرده ام خم شو روي خودم تا نيمي از خودم را پاك كنم اما نتوانسته ام. بعضي ها همه ي خودشان را پاك مي كنند و مي روند. لابد مي توانند. من نمي توانم.

***

اين دانيال عجيب ترين آدميست كه در تمام عمرم ديده ام البته اگر كلمه ي «عجيب» براي توصيف او كافي باشد وقتي به قول خودش كلمات بازي در نياورند و چراغش روشن باشد - چراغ روحش را مي گويد- خيلي خوب شعر مي گويد يا مي نويسد اما وقتي كلمات وحشي شوند يا چراغش- به هر دليل- خاموش باشد، بهترين كاري كه مي تواند انجام بدهد، يعني بهترين كاري كه از دستش بر مي آيد به قول خودش اين است كه كپه ي مرگش را بگذارد و تا آنجا كه مي تواند بخوابد.

***

گفت دوست داره همه، همه ي مردم دنيا دختره رو دوست داشته باشند. گفت از اينكه فقط خودش دختره رو دوست داشته باشه احساس خفت و حقارت مي كنه. گفت پروين بزرگتر از اونه كه تنها يه نفر عاشقش باشه.

***

مي گفت مرگ رو درست كرده اند تا باهاش مارو بترسونند. عين لولوي سر خرمن كه واسه ترسوندن گنجشك ها درست مي كنند.

خوب، مگه تو گنجشكي؟ گنجشكي؟

من گنجشك نيستم

مصطفي مستور

الهی و ربی من لی غیرک

2009-06-21T00:47:00.007+04:30

نزن برادر! نزن
رحم كن به سرخي گونه هايم!
رحم كن به طره ي موي روي پيشاني ام
رحم كن به سجاده ي مادر
رحم كن به چشم انتظاري پدر
نزن برادر نزن!
گلوله سينه را مي شكافد
بزني ! مادر دق مي كند
پدر پير مي شود
بزني سهم من پارچه اي سياه خواهد بود به درِِ خانه
بزني اين همه آرزو را كجا ببرم؟
بزني قاب عكسي مي شوم روي طاقچه با روباني سياه كه هر كس ببيند بغض مي كند به جواني ام .
نزن برادر نزن!
به خاطر دردهاي مشتركمان نزن!
به خاطر حرمت انسان ،به شيوه ي رحمةللعالمين نزن!
تو را به همه ي مقدسات و به آنچه نيكش مي دانيم و به آنچه نكوهشش مي كنيم نزن!
تو را به خاكمان به نياكانمان! براي خاطر آنچه آيندگان مي پندارند، نزن برادر نزن !
بنگ بنگ بنگ

" سپيده كه سر بزند، در اين بيشه زار خزان زده شايد گلي برويد شبيه آنچه در بهار بوييده ايم ، پس به نام زندگي هرگز مگو، هرگز!"

2009-06-17T10:41:00.003+04:30

در تصوير مفداري خس و خاشاك مشاهده مي فرماييد كه تهران را گرفته اند!

2009-06-15T15:26:00.007+04:30

فیل*تر*ینگ سایتهای خیلی ساده که اهالی ماداگاسکار و بورکینافاسو هم به راحتی دسترسی دارن بهش (فیس بوک، توییتر، فرندفید و ...)

سرعت افتضاح اینترنت

سانسور خبری در حد ِ گاو فرض کردن ِ ماها

قطع شدن اس ام اس ها

ایجاد اختلال در شبکه ی تلفن های همراه (هروقت عشقشون بکشه)

پارازیت روی کانالهای اصلی و خبری ماهواره

توقیف روزنامه ها به بهانه های احمقانه
یا همه ی اینها آقای ا.ن می گه ما در آزادترین کشوردنیا زندگی می کنیم! بعله ...اینجوریاست

2009-06-14T12:39:00.004+04:30

این فقط توهین به طرفداران موسوی و کروبی نبود، آنکس که نادیده گرفته شد فقط آنها نبودند، حتی کسانی هم که به احمدی نژاد رای دادند هم، مستقیمن به شعورشان توهین شد.
24 میلیون؟ یعنی از خاتمی محبوبتر؟
این سوال ساده را کودک 7 ساله ی همکار من پاسخش را داد!

دریغ است ایران...

2009-06-13T17:07:00.002+04:30

اینجا ایران است و من از نگاههای بی فروغ و دهانهای باز حرف می زنم! اینجا ایران است و من از تماسهای ناباورانه بچه ها حرف می زنم! اینجا ایران است و پیامهای پر از یأس را در فیس بوک می خوانم و قلبم تیر می کشد!
فارغ از نتیجه ی انتخابات!
24 میلیون رای؟ از کسانی که آمده بودند تا تو رئیس جمهور نشوی؟
به چه قیمتی؟ به قیمت سرخورده شدن جوانان کشورت؟ به قیمت بی اعتماد شدن به انتخابات؟ به قیمت این فضای سنگینی که همه جا حس می شود؟ به قیمت اینکه می شنوم همه می گویند این حقه ی کثیفی بود که ما را پای صندوقهای رای بکشانند؟
چرا؟ آقای رئیس جمهور به من بگو چرا راضی به ناامید کردن جوانان کشورت شدی؟
این حق آنها بود؟
حتی منی که نبودم با آنها ،نمی دانم چگونه خشمم را مهار کنم!

2009-06-09T13:35:00.003+04:30

يك چيزهايي هست در زندگی كه مي داني هيچ وقت براي هيچ كس نخواهي گفتشان... یک دردهایی ... یک حسرت هایی!
مختص تو هستند و بس!

این پست دو مخاطب خاص دارد

2009-06-07T09:09:00.006+04:30

برای تمام خاطرات مشترکمان!
به خاطر قهقهه های از ته دلمان!
برای دیدن اشکهای هم و گریه کردنهایمان!
برای راه دبیرستان!
برای درس خواندن تا صبح و خندیدن تا شب!
برای یک شیرکاکائو و 4 تا کیک!
برای ساندویچ با نان اضافه!
برای مشورتهای زیر پتو!
برای آرایشهای پشت در!
برای گدایی به شیوه ی مدرن!
برای تخمه های آفتاب گردان و چیپسهای فلفلی!
برای خاطرِ کودکی ِ هستی!
برای یک سال زندگی، زیر یک سقف!
برای کاظمی ِ شرقی!
برای پلاژ متل قو!
برای مردابی که با هم کشفش کردیم!
برای دریازدگی با قایق پدالی!
برای جاده ی شمال!
برای قلیان فشم!
و برای وقتی همه با هم بزرگ شدیم!
و برای روز تولدت...
که چه دوست می دارم این روز را و چه به یاد می آورمش هرسال! و چه شادم که خرداد را سرفراز کردی، مهربانترین خردادی دنیا!
اینبار مخاطب خاص تویی بمبوی عزیز و (ک) عزیزم.

2009-06-06T13:41:00.005+04:30

لعنت به انتخابات! به سیاست! و به هر چه که من دوستیهایم را به خاطرش فراموش کنم. به من اگر راضی شده باشم به غمگینی نگاه دوستانم و از یاد برده باشم روزهای با هم بودنمان را، لعنت به من اگر چیزی را به شادی دوستانم ترجیح داده باشم.
یکی بیاید این سیل اشکهای مارا که از تداعی یک لحظه اینگونه روان است پاک کند!

2009-06-03T16:44:00.002+04:30

وقتی تو نيستی

چه فرق می‌کند

فرقم را از کجا باز کنم

و يقه‌ام را تا کجا

کبريت خيس

عباس صفاری

2009-06-03T01:01:00.003+04:30

احساس شكست داشتي، من فهميدم، بغض گلويت را مي فشرد، من فهميدم، دنبال پاي ِ گريه بودي، من فهميدم، به همه چيز بدبين شده اي ، من فهميدم، نگراني براي آينده، من فهميدم، تمام حسهاي بد دنيا در تو متبلور شد من فهميدم، آهسته سر روي شانه ام گذاشتي ،اشكت شانه ام را خيس كرد ،من فهميدم.

مي خواستم بگويم حق داري گريه كن به اندازه ي همه ي اين سالها گريه كن! گاهي وقتها اصلن لازم است كه بگذاري احساس بدبختي تا مي تواند در تو ظهور كند! مي بيني من همه ي اينها را فهميدم.

با تمام تلاشم براي اينكه بخندم و تو شاد باشي، با تمام شوخي هاي امشب! به خانه كه رسيدم دويدم توي اتاق سرم را روي بالش فشار دادم و بي صدا گريستم. حالا نمي دانم اين رو بالشي كه از تركيب ريمل و اشك سياه ِ سياه شده كجا معدوم كنم كه مامان نبيند و...!

به هر حال احمدی نژاد نه!

2009-06-02T11:44:00.004+04:30

خب من بارها گفته ام که من نمی گویم موسوی آری، من می گویم احمدی نژاد نه!
حالا متوجه مسائلی شدم (یعنی متوجه مسائلی ام کردند) که روی دیگر کاندیدای اصلاح طلب هم فکر خواهم کرد ولی خُب کماکان احمدی نژاد هرگز.

2009-05-31T22:47:00.003+04:30

پیاز را من رنده می‌کنم
که چشمه ی اشکم خشک نشود
سیب‌زمینی‌ها را تو پوست بکن
که شعبده می‌کنی با پوست

"عباس صفاری"

اصلاح کنندگان الگوی مصرف

2009-05-31T13:05:00.004+04:30

عزیزانم! ای اصلاح کنندگان الگوی مصرف، ای مردمیها!

آخه تو که سنگ صرفه جویی و الگوی مصرف رو به سینه می زنی، بابا لامصب، یه اسپری می خری 1500 تومن بعد اندازه 100هزار تومن به هر ایستگاه اتوبوس و باجه تلفن ضرر می زنی که!

قشنگم! بفهم! به خدا خیلی ساده ست.

پ.ن: لا مصب همون لا مذهب است، بمیرد هرکی غلط دیکته ای بگیرد.

2009-05-28T23:18:00.010+04:30

در زندگي سوالهايي هست كه عمدتن بي جواب مي ماند بس كه عميق و فلسفي ست! اين چند روز ذهنم عجيب درگير يكي از اين سوالات شده!
اين مشاوران تبليغاتي آقاي رئيس جمهور از دادن شعارهايي مثل: " محمود مردمي نژاد" يا " محمود احمدي نژاد، محبوب هر قوم و نژاد" دقيقن چه هدفي رو دنبال مي كنند؟
آقااااااااااا! چه فكري پيش خودتون كردين واقعن؟
منظورتون ازاين شعارهايي كه ديگه حتي تو استاديومها هم استفاده نمي شه چي بوده آخه؟
من كه ياد اين شعارها افتادم: " پرسپوليس زلزله محبوب هرچي دله" يا وقتي هاشمي نسب رفته بود استقلال همه بهش مي گفتن "مهدي اسكناس نسب". يعني استفاده از نام خانوادگي، (به اين صورت البته)‌كه يكي از درپيت ترين شيوه هاي تبليغاته! وگرنه شما الان به اين شعار كه از نام كانديدا توش استفاده شده توجه بفرماييد: " تا مير حسين! يك يا حسين"(موجز و تاثيرگذار) تفاوت از زمين تا آسمان است!
حالا درسته كه من دلم نمي خواد ايشون رئيس جمهور بشن! ولي واقعن رفتارتون انساني نبود!

نكنيد آقاجان، نكنيد! با شخصيت مردم اينطوري بازي نكنيد! :دي

بعد نوشت: پيرو نظر بعضي دوستان كه فرموده بودند من هم به احمدي نژاد راي خواهم داد بايد عرض كنم :حالا كه فكر مي كنم مي بينم شايدم به احمدي نژاد راي دادم! ولي بي زحمت بگين يه گوني ...نه ...نه... يه وانت سيب زميني بفرستن در خونمون! لطفن يه 50 تومان هم ضميمه ي اون نامه هه بكنن كه دادم خدمتشون و گلايه كرده بودم كه مرغمون چند وقته تخم نمي ذاره! دست گلشون درد نكنه! منم انشاءا... بيست و دوم از خجالتشون در ميام.

2009-05-28T01:26:00.004+04:30

اينجا رو يه مدت به همين حالت چپر چلاقي كه در تصوير مشاهده مي كنيد تحمل بفرماييد تا ببينم چه بلايي مي تونم سرش بيارم !
پ.ن:يكي نيست بگه آخه دختر جون تو كه سر از برنامه نويسي در نمياري غلط مي كني تنظيمات اينجارو به هم مي ريزي!
بعد نوشت: تمام مشكلات اينجا حل شد! انواع سفارشات برنامه نويسي پذيرفته مي شود!

2009-05-27T19:41:00.001+04:30

تمام فرق ما اينجاست
تو براي همه مرا
من براي تو همه را

2009-05-26T01:15:00.006+04:30

اين روزها نوار پارچه اي سبز به دستم گره مي زنم،‌شال سبز سر مي كنم، رنگ اينجا را هم به سبز تغيير مي دهم. دليلش هم گفتن ندارد ،دارد؟
پ.ن: فيس بوك را فيلتر كرديد خدا انشاءا... فيلترتان كند كه سر شبي چشمم به اون چشمهاي ...تان"استغفرا..." نيفتد اشتهايم كور شود! خودخواه.
بعد نوشت:من امروز در نهايت نااميدي رفتم توي فيس بوك و در نهايت تعجب باز شد! جريان چيه حالا؟ ترسيدن نتيجه ي عكس بده؟
بعدتر نوشت: هيجان زده اينوايتشو سنت توو آل كردم. :دي

آرزويي كه محال نيست

2009-05-24T15:19:00.005+04:30

كنار پنجره بودم كه باران، شروع شد! برايم اتفاق كوچكي نبود حدوث باران را ديدن!
ياد دوستي افتادم كه شبي گفت آرزوي پياده روي زيرِ بارون رو دارم :-( "همينجوري با اس ام اس"
و من جواب دادم آرزوي محالي نيست!
لحظه ي باران نا خودآگاه گفتم كاش به آرزويش رسيده باشد! يعني رسيده؟!

بي نظير

2009-05-23T02:08:00.001+04:30

دنبال یک اتفاقم
در دنیای کوچکی که تو را به من نمی رساند...

عليرضا بابايي

بازي آخر بانو

2009-05-19T16:36:00.006+04:30

"...بلند مي شود و پشت سرم مي ايستد اولين بار است صورت خودم و اورا كنار هم مي بينم، ذهنم مقايسه مي كند: بيني اش، بيني ام، دهانش، دهانم، چشمهايش، چشمهايم، پيشاني اش، پيشاني ام، موهايش، موهايم."

"... كجا ديدمت اولين بار، در آخرين جلسه ي درس اخلاق، آن روز ديدمت ديدن به معناي آنكه مورد توجهم قرار گرفتي سوال نكردي، گفتي: «اخلاقيات را عرف تعيين مي كند نه دين. دين فقط با عرف همراه مي شود.» مي بيني بعد ار حدود بيست سال اولين كلامت را به خوبي به ياد دارم، اولين كلمه، اولين كلام، تو با اين كلمات، بر من ظهور كردي، مثل يك حقيقت ناب.
«حقيقت ناب هم از آن جفنگيات است»..."

"... مي بيني ما با توقعاتمان زندگي مي كنيم. ما با ذهنيات و پيش داوري هايمان با دنيا و آدمها برخورد مي كنيم، تو در آن روز ذهنيت مرا به هم ريختي، چطور مي توانستي گمشده ي من باشي، در حالي كه ديگر آن گل نبودي، تو آدم جديدي بودي كه من نمي خواستمش زيرا نمي فهميدمش. زيرا مطابق انتظاراتم نبود."

بلقيس سليماني

بازي اخر بانو

نقدي بر اين كتاب كه به نظرم تا حدودي درست بود

زندگي را اگر...

2009-05-18T13:53:00.004+04:30

زندگي را خيابان اگر فرض كني رفت و آمد و عبور آدمها برايت مساله نمي شود مي داني كه گاهي چنان شلوغ مي شود زندگي ات كه نفس كشيدن هم در آن ازدحام سخت است وگاهي چنان خلوت و ساكن كه صداي تنفس خودت هم به وضوح به گوش مي رسد. زندگي را خيابان اگر بداني يعني فهميدي و پذيرفته اي كه به بودن و آمدن و به رفتن و نماندن آدمها گير ندهي مي داني كه هيچ خياباني عابري را به خود نمي خواند، آرام و صبور مي ماند تا رهگذي با اراده ي خودش تنهايي را تمام كند.شايد اين فرضيه ي خيابان خيلي منفعلانه ست ولي وقتي آدم نتواند به خودش جرات بدهد كه پيشقدم باشد وقتي مرزهاي روابط آدمها با تو فرق دارد وقتي ظرفيت پذيرش محبت آدمها انقدر متفاوت است وقتي نمي تواني مطمئن باشي كه آدم ِ ديروز آدمِ امروزت هم باشد! وقتي حرفها فقط حرف مي مانند و قتي قولها باد هوا مي شوند ترجيح مي دهي همان خياباني باشي كه به عابرانش دل نمي بندد.

زندگی را که خیابان فرض کنی آن وقت میان شب های تنهاییت برای خودت چراغ روشن میکنی ! می توانی هر وقت باران ببارد گونه هایت را خیس کنی ! می توانی زمستان سفید بشوی و پایيز زرد ، میتوانی .... ولی نمی توانی خیابان نباشی!

بازگشت

2009-05-16T12:00:00.006+04:30

خب بالاخره بعد از چند روز خودمو با زحمت رسوندم پاي كامپيوتر و ايستاده(خب سخته آخه نشستن خيلي) دارم تايپ مي كنم! از اتاق عمل و سختي و درد و ... ندونين بهتره! در همين حد بهتون بگم كه الان به شدت احساس آمرزيدگي دارم بسكه سخت بود و مصداق كامل ان الانسان لفي خسر ولي خب من دلم خوشه به اينكه ان مع العسر يسري! :دي

توي اين 6 روز به اندازه ي تمام عمرم فيلم ديدم، كتاب خوندم و فكر كردم، احتياج هم داشتم به اين فرصت واقعن و اين مريضي به نظرم سبب خير بود و حكمتي داشت واسه خودش! به زندگيم، كارم، درسم و اطرافيانم به شدت و حدت فكر كردم و به نتايجي هم رسيدم كه انشاءا... بعد از بهبودي عمليشون خواهم كرد.

يه عالمه از همه كسايي كه به هر نحوي يادم كردند و حالمو پرسيدند ممنونم و اميدوارم كه هيچ وقت در يه همچين مواردي نياز به جبران كردن نباشه ولي به طور قطع فراموش نخواهم كرد.

پ.ن: اين عكس را يك عدد دخترخاله وقتي از اتاق عمل بيرون اومده بودم گرفته به نيت وبلاگ.

پ.ن2: اين فيلم دلشكسته را ببينيد كه ما بسيار حال كرديم با هاش و آرزو كرديم كه كاش سينما رفته بوديم آن زماني كه اكران بود

درد ِ ناگفتنی

2009-05-08T15:53:00.003+04:30

در زندگی دردهایی هست برای نگفتن. یعنی اصلن رویی نداری برای گفتن این دردها. به قول بمبو ایدز شرف داره به مریضی تو!

نمی دونم چه طوری دچار این زهرماری شدم ولی خب به هر حال این مرض هم در راستای خوش شانسی من از زندگی است. دکتر می گفت در تاریخ ایران و جهان تنها 50 نفر دچار این مرض شده اند که من گند زدم به تاریخ این هستی و آمارو خراب کردم. حالا شدیم 51 نفر...

دکتر می گفت اگه امروز عمل کنی بهتر از فرداست یعنی تیغ جراحی مسیر کمتری روی پوستت طی می کنه. این پست رو هم من دمر دراز کشیدم (یعنی چاره ای جز این ندارم) و بمبو داره تایپ می کنه. قرار شده که فردا برم برای عمل، آخه استخون آخر ستونه فقرات هم جائه؟ که بخواد مرضی به این وسعت بگیره.

*استرس و نگرانی و ترس و بی آبرویی این درد یه طرف این که کسی نیست موقع عمل با دست های گرمش دستمو بگیره و غصه بخوره و یه عالمه دسته گل خوشگل برام بیاره یه طرف.

* این پست هدفی نداشت جز تمنای دعای خیر از شما. انشاءا... اگر عمری باقی بود و سلامت از زیر تیغ اومدم بیرون اینجا دوباره به روز می شه.

بعد نوشت با مخاطب خاص: نه اينكه چيزي عوض شده باشد، نه،‌در تب نمي نويسم مبادا عهد شكني كرده باشم.همين!

پارانوئید ِ مزمن ِ اپیدمی شده!

2009-05-06T09:15:00.005+04:30

بدون شک ما همه بیماریم! یک مشت بیمار روانی متوهم پارانوئید!

عادت کردیم به دروغ گفتن، عادت کردیم با هر کس یه جور باشیم، زندگیمون را تکه تکه کردیم و هر تکه اش را به دست کسی دادیم. عادت کردیم به اینکه حتی حرفای معمولیمون رو هم توو صد تا لفاف بپیچیم که مبادا اون شخصیت پیچیده ای که از خودمون ساختیم توو ذهن بقیه خراب بشه اصلن به همین مبهم و مرموز و پیچیده نشان دادن خودمون هم عادت کردیم و حس می کنیم که آه واقعن چقدر جذابیم الان!

اونقدر راست نمی گیم که فراموش کردیم اصلن راستی هم وجود داره و حتی نمی تونیم راست گفتن یکی دیگه رو باور کنیم، و ترجیح می دیم که برداشتهای احمقانه ای که ذهن زنگ زده و متوهممون داره رو حقیقت فرض کنیم. ما در دنیای خیالیمون زندگی میکنیم و تحلیل های ذهن بیمارمونوعین واقعیت می دونیم. اونقدر از صراحت فرار می کنیم که حتی صریح بودن دیگران هم مارو به وحشت می ندازه!

ما به تمام این رفتارها عادت کردیم و هر روز هم بدتر و بدتر می شیم، ما جرات روبه رو شدن با دنیای واقعی رو نداریم.

پ.ن:آه ...آدمهای عزیز، ذهنهای متوهمتان، بزدلی تان، دروغ گویی ها و دودوزه بازیهایتان، رفتارهای چندگانه تان،قضاوتهای احمقانه تان، دخترک ساده و زبان درازو صریح درونم را مریض کرده، ولی مطمئن باشید نخواهم گذاشت او را هم مثل خودتان کنید.

بعد نوشت: پیرو یک تماس تلفنی جا داره بگم که بمبو هم به شدت نگران دخترک سر به هوای درونش بود و می گفت جدیدن تب کرده و مدام سرفه می کنه.

تو اینجا را نخوان !

2009-05-05T11:13:00.006+04:30

می ترسم اسمش را بگذاری سر راهت سبز شدن هر چند اینجا راه ِ تو نیست و قلمرو من است. پس نخوان لطفن.

تقصیر خودم بود من توانایی بی نظیرت را در نادیده گرفتن آدمها، فراموش کرده بودم و توانایی تغییر تصمیمت در چند دقیقه را نمی دانستم .

گفتی: تو کم نیاوری من کم نمی آورم سابقه ی کم آوردن زیاد داری! خب خدارو شکر این بار که اولین و آخرین بار بود (و بارها گفتی که مبادا ندانم و زبان لال از فردا بگویم: می شه هرروز...؟ ) من کم نیاوردم تا آخرش!

سخت می گذرد می دانی! حال خوبی نیست حالی که من دارم، شاید خاطره ی خداحافظی بدترم کرده باشد. چگونه ایده ی اینگونه خداحافظی به ذهنت رسید نمی دانم! فقط می دانم که وقتی که قرار بر آخرین بارش شده بود کاش اولین باری هم نبود.

گفته بودم که رابطه ام را بر اساس آدم ِ رابطه تنظیم می کنم. حالا که تو این را خواستی پس آسوده باش سر راهت سبز نخواهم شد.

پشیمان نیستم! پشیمانی از قدم برداشتن در راهی که پایانش را می دانستم کمرنگترین احساس ِ بعد ازتو بودنم است.همین که نبودنم روی بودنت تاثیر مثبت داشته کافیست.

اینجا که من هستم

جایت بدجوری خالیست

ای کاش آنجا که تو هستی همه چیز خوب باشد.

پ.ن : ادمهای دنیای واقعی،لطفن نیایید بگویید چی شده و کی بود و کی نبود. این ماجرا من نیستم شخص ثالثی ست.

يك عاشقانه ي آرام

2009-05-04T01:23:00.004+04:30

چند پاراگراف از يك عاشقانه ي آرام از نادر ابراهيمي كه دوستش مي دارم زياد، اينجا براي دل خودم مي گذارم! فقط.

مگذار كه عشق به عادت دوست داشتن تبديل شود.مگذار كه حتي آب دادن گل هاي باغچه به عادت آب دادن گل هاي باغچه تبديل شود.عشق عادت به دوست داشتن و سخت دوست داشتن ديگري نيست،پيوسته نو كردن خواستني است كه خود پيوسته خواهان نو شدن است و دگر گون شدن.تازگي ذات عشق است و طراوت بافت عشق چگونه مي شود تازگي و طراوت را از عشق گرفت و عشق همچنان عشق بماند؟

هر گاه كسي را يافتي كه مي گفت:(در زندگي خود دو بار عاشق شده ام) بدان كه هرگز عاشق نشده است و او چيز ديگري را با عشق اشتباه گرفته است چيزي كه مي تواند ده هزار بار هم تكرار شود.

عشق نجات دادن غريقي ست كه ديگر هيچ كس به نجاتش اميدي ندارد.عشق رجعت به آغاز آغاز است،به شروع،به همان لبخند،همان نگاه،همان طعم،اما نه خاطره ي آن ها،خود آن ها.

اگر پرنده را در قفس بيندازي مثل اين است كه پرنده را قاب گرفته باشي و پرنده اي كه قاب گرفته اي فقط تصور باطلي از پرنده است. عشق در قاب يادها پرنده اي است در قفس، منت آب و دانه را بر او مگذار و امنيت و رفاه را به رخ او نكش كه عشق طالب حضور است و پرواز، نه امنيت و قاب.

و اين كه هميشه ديوانه ام مي كند و من با كلماتش چيز هايي يافتم كه ..(.بخوانيدش فقط)

باز می گردم . همیشه باز می گردم.
مرا تصدیق کنی یا انکار ،مرا سر آغازی بپنداری یا پایان ،

من در پایان پایان ها فرو نمی روم .
مرا بشنوی یا نه ، مرا جستجو کنی یا نکنی ،

من مرد خداحافظی ِهمیشگی نیستم .
باز می گردم . همیشه باز می گردم .
هليا! خشم زمان من بر من مرا منهدم نمی کند.من روح دائم یک دوست داشتن هستم ...

كافه نادري

2009-05-03T00:17:00.010+04:30

براي اولين بار آمده ام كافه نادري!براي اولين بار تنها... (راستش را بخواهيد هرچه خواستم مقاومت كنم براي نرفتن و بمانم تا كسي پيدا شود و با او بيايم نشد ، وسوسه ي كافه نادري از شرم تنها در كافه نشستن قوي تر بود)

از در كه وارد مي شوي با يك فضاي روشن و باز روبرو خواهي شد كه از پنجره هاي بلند و قديمي نور مي گيرد!دست راستت يك يخچال بزرگ قديمي ست از اين هايي كه وقتي بچه تر بوديم توي ساندويچي ها بود و از سوسيس بندري تا مغز پخته ي گوسفند در آن پيدا مي شد.

يكي از صندلي هاي قديمي دهه ي چهلي اش را پيش مي كشم كه پيرمردي خوشرو مي گويد منتظري يا تنها! مي گويم تنها! مي گويد خانمهاي تنها در يك سالن ديگر مي نشنيند! نمي فهمم چرا، با اين حال به سمتي كه او اشاره مي كند مي روم! فقط يك زن تنها آنجا بود با فنجاني چاي ويك نيمه ليمو! قهوه با كيك سفارش مي دهم! مي آورد، به اندازه ي كافي تلخ است و به قاعده شيرين! با دو برش كيك كشمشي كه كمي كهنه به نظر مي رسند.

دفترچه ي كوچكم را بيرون مي آورم و شروع مي كنم به نوشتن! سنگيني نگاه زن را حس مي كنم! لبخندي به پهناي صورتش مي زند و مي گويد مي نويسي؟ مي گويم اگر بشود اسمش را گذاشت نوشتن، اينجا اگر نويسنده هم نباشي انگار وير ِ نوشتن آدم را مي گيرد ...آخر روي صندلي هايي نشسته ايم كه اخوان و شاملو مي نشستند! بلند مي خندد! صندلي كنار من را مي كشد و بدون اينكه بپرسد كنارم مي نشيند! باران اندكي مي بارد و از پنجره ديدنيست حياط كافه! شروع مي كند به خواندن شعر اخوان از آنجا كه مي گويد: مسيحاي جوانمرد من اي ترساي پيرِ پيرهن چركين...يك جمله او مي گويد يك جمله من! شعفي دارم عجيب! مثل كودكي كه پس از مدتها تنهايي همبازي اش را پيدا كرده، سيگاري روشن مي كند و پاكت را به سوي من مي گيرد يكي بر مي دارم و با انگشت دستش را لمس مي كنم كه يعني ممنون!

مي پرسد زياد اينجا مي آيي؟ مي گويم نه اولين بار است ولي شايد از اين به بعد زياد آمدم!

مي رود بالا خره و من و قسمت ِ خانمهاي تنهاي كافه،‌تنها مي شويم! صورتحساب مي خواهم مي آورد پير مردي كه در جوابِ سوالم كه نامش را پرسيده مي گويد بنويس رضا عشقي، مي گويم كجا بنويسم؟ مي گويد در داستانت ديگر!!! دهانم از تعجب باز مي ماند او اولين كسي است كه فهميد من دارم داستان مي نويسم!

بيرون مي آيم! قدم زنان پياده روي خلوت جمهوري را طي مي كنم در حالي كه لبهايم طعم گسِ سيگار و قهوه مي دهد!

2009-04-29T13:59:00.000+04:30

اینجا قبل از اینکه وبلاگ باشه، منم، خودِ خودِ من با تمام احساسات، عقاید و ...! اینجا منِ بدون سانسور را بخونید! در حقیقت اینجا هیچ چیز مهمتر از خودِ من وجود نداره!