ايستاده با مشت

خب می دانی! این از سفر برگشتن برای من همیشه غم انگیز بوده! همین که فکر کنی روز از نو روزی از نو خودش یه جور احساس بدبختیه مزمن به آدم می ده! اینکه تازه ساعت 2 نصفه شب رسیده باشی خونه و 6 صبح هم مجبور باشی از خواب بیدار شی که به نظر من کاملن خودکشی رو توجیه می کنه! به هر حال من آمدم با یک کوله بار خاطره و تجربه ی جدید! كه بهترينشان لمس دنياي زير آب از اينكه دهنيه لوله ي اكسيژن(قطعن يك اسم حرفه اي دارد كه من نمي دانم) را اگر محكم بين دو دندانت فشار ندهي و عميق نفس نكشي، اگر زير آب بخندي و از گوشه هاي لبت آب وارد دهانت شود! اگر دهني بيفتد! خب رسمن تا بياورنت بالا اگر نمرده باشي شانس آوردي! و خود اين نخنديدن باور كنيد براي من آن زير انقدر سخت بود كه خدا مي داند! بعد انقدر محو دنياي زير آب مي شوي كه برايت نفس كشيدن هم مثل ديدن سفره ماهي و صخره هاي مرجاني و ماهي هاي رنگارنگ عادي مي شود و با انگشت ماهي هاي مختلف را به بقيه نشان مي دهي و با علاماتي كه ياد گرفته اي حرف مي زني مدام! يك جورايي شبيه همين زندگي روزمره ايست كه داريم اگر غفلت كني از دستش داده اي اگر لب بگشايي به اعتراف آن وقت اميدي نيست به ادامه اگر بلغزي اگر اشتباه كني شايد به قيمت از دست دادن چيزهايي باشد كه دوست داري... بگذريم نمي دانيد كه چه لذت و آرامشي دارد اين اعماق دريا و من توصيه مي كنم اگر نرفتيد تا به حال براي يك بار هم كه شده امتحانش كنيد به ريسكش مي ارزد.
پ.ن: ما كلي آفتاب گرفيم و به خيال خودمان كلي خوش تيپ و برنزه شديم آنوقت آقاي رئيس مربوطه چشمش كه به ما مي افتد مي گويد اخلاقت كه شبيه ِ آپاچي ها بود قيافه ات هم حالا مو نمي زند، اسمت را هم مي گذاريم ايستاده با مشت!